Ημερολόγιο Αυγούστου 2024

 

Ξεχάστηκε στις κάρτες μνήμης και στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή το Ημερολόγιο του φετινού Αυγούστου  και παραπονέθηκε.  Είδε και τα πρόσφατα σχέδια για "επενδύσεις" και "ανάπτυξη" και ταράχτηκε ακόμη περισσότερο. Θα βγει λοιπόν το ημερολόγιο, έστω και βαριά ετεροχρονισμένο, θέλοντας να μοιραστεί για μια ακόμη φορά όμορφες εικόνες, αλλά και σκέψεις, από ένα τόπο που από τη μια παλεύει για να ζήσει τους ανθρώπους του και από την άλλη για να διατηρήσει την ψυχή του. Δεν είναι εύκολος ο αγώνας αυτός και οι ισορροπίες είναι λεπτές. Από τη μια η αδιαφορία της πολιτείας που στερεί βασικές υποδομές από τον ντόπιο πληθυσμό και από την άλλη τα “επενδυτικά” κοράκια που δείχνουν απίστευτη ασέβεια στη γη που κάποτε έτρεφε χιλιάδες ανθρώπους με τον ιδρώτα τους, δείχνουν ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Και θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα, όσο δεν υπάρχουν αντιδράσεις

Φέτος, τα νέα από τη φύση δεν είναι καλά. Το πρώτο πράγμα που έβλεπε κανείς, φτάνοντας στο νησί, ήταν ότι οι άλλοτε καταπράσινες πλαγιές είχαν αρχίσει να παίρνουν το χρώμα της σκουριάς. Σε άλλες πλαγιές περισσότερο, σε άλλες λιγότερο, η σκουριά προχωρούσε σαν αρρώστια. Μήνες διαρκούς ανομβρίας -σε ένα τόπο μάλιστα που φημιζόταν για τις πολλές και έντονες βροχές του- οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα που δεν ήταν μόνο άσχημο αισθητικά, αλλά είχε βαριά επίπτωση και στις καλλιέργειες, προμηνύοντας άσχημα μαντάτα και για τις επόμενες καλλιεργητικές χρονιές. 

 

Ημερολόγιο Αυγούστου 2023

Μέσα στο ζοφερό κλίμα των πυρκαγιών, των πλημμυρών, της διάλυσης κάθε κρατικού και δημόσιου μηχανισμού, του ξεσπιτωμού χιλιάδων  και του χαμού δεκάδων συνανθρώπων μας, εσύ τολμάς να ανεβάζεις ημερολόγια Αυγούστου; Δε γίνεται αλλιώς, προχωράμε, μα δεν ξεχνάμε

30/7 

Ξεκινάμε το ταξίδι με το νου μας στο υπέροχο τραγούδι των μοναδικών Tindersticks, με το βίντεο να είναι γυρισμένο στην Ιθάκη

Ημερολόγιο Αυγούστου 2022

 

Τι είναι αυτό που με κάνει, ενώ οδεύουμε προς τα μέσα του Οχτώβρη, να δημοσιεύσω ένα ημερολόγιο Αυγούστου; Μάλλον, αυτό που με κάνει να γράφω γενικά. Και τι είναι αυτό που με κάνει να γράφω; Γράφω μόνο για μένα; Μάλλον όχι. Τότε για ποιον και γιατί; Όχι πάντως για όλους. Μόνο για όσους μπορούν να  συν – νιώσουν

Μέσα Οχτώβρη λοιπόν. Και ο ποδηλάτης χρόνος έχει βαλθεί να μας ξεθεώσει, κάνοντάς μας μονίμως να απορούμε τι τον έχει πιάσει και τρέχει σαν τρελός. Ή μήπως φταίμε κι εμείς γι' αυτό, αφήνοντας τις ημέρες μας κενές και δίχως νόημα περιμένοντας μια Κυριακή ή κάποιες λίγες ημέρες διακοπών, όπου κι εκεί όμως θα λειτουργήσουμε μέσα στα στενά πλαίσια του homo katanaloticus ;

Ανθρώπων έργα

 

Πίσω από τη βιτρίνα του ακριβού τουρισμού και των γιωτ, υπάρχει και μια άλλη Ιθάκη. Μια Ιθάκη που την ξέρουν λίγοι και που όσοι πλήρεις και αυτάρκεις άνθρωποι δοκιμάσουν να τη γνωρίσουν, είναι βέβαιο πως θα μαγευτούν από την ομορφιά, τη γαλήνη και  τις μυρωδιές της.

Για να γνωρίσει κανείς αυτή την πλευρά της Ιθάκης, θα χρειαστεί ν' αφήσει το αυτοκίνητο, να βάλει στην πλάτη το σακίδιο και να χωθεί σ’ ένα από τα δεκάδες μονοπάτια που διατρέχουν το πλούσιο ορεινό ανάγλυφο του νησιού. Πέρα από τη μαγεία της φύσης, θα έχει την ευκαιρία να συναντήσει ανθρώπινα σημάδια από το μακρινό παρελθόν. Σημάδια που μαρτυρούν τον αγώνα των ανθρώπων εκείνης της εποχής να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον απείρως πιο δύσκολο και πιο επικίνδυνο από το σημερινό

Αυτά τα ανθρώπινα σημάδια από το παρελθόν αποφασίσαμε να αποτυπώσουμε στο φακό κατά τη διάρκεια των πασχαλινών περιπλανήσεων στο αγαπημένο μας νησί. Ανεμόμυλοι, στέρνες, αγροτόσπιτα, μεσαιωνικοί οικισμοί στέκουν ακόμη κόντρα στην εγκατάλειψη και  την αδιαφορία.  Δυστυχώς γι' αυτά τα μνημεία της ανθρώπινης πάλης για επιβίωση, δεν διαφαίνεται κάποια προσπάθεια διάσωσής τους. Ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα τα γκρεμίσει ολοσχερώς και το πιο πιθανό είναι πως στη θέση τους θα στηθούν τα νέα μνημεία, αυτά της "ανάπτυξης" και της λατρείας του χρήματος

Στην Άτοκο

Σήμερα θα αφήσουμε τις πεζοπορικές μας περιπλανήσεις και θα ταξιδέψουμε με μια ψαρόβαρκα μέχρι την Άτοκο, ένα μοναδικής και άγριας ομορφιάς νησί που βρίσκεται 5 ναυτικά μίλια ανατολικά της Ιθάκης. 

Η Άτοκος έχει έκταση ίση περίπου με 5 τετραγωνικά χιλιόμετρα (για να έχουμε μια εικόνα του μεγέθους της, είναι μεγαλύτερη από τους δημοφιλείς Αντίπαξους και ίση με το ένα πέμπτο των Παξών)

Μπορεί να μην έχει κατοίκους, έχει όμως ιδιοκτήτη! ( λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο πάρα πολλά μικρά νησιά του Ιονίου Πελάγους βρέθηκαν να έχουν ιδιοκτήτες, μπορείτε να διαβάσετε στο τέλος της ανάρτησης )

Είναι επίσης, συγκριτικά με το μέγεθός του, εξαιρετικά ορεινό, με υψόμετρο που φτάνει τα 334 μέτρα, κάτι που προς το παρόν το σώζει καθώς κάνει ιδιαίτερα δύσκολη και κοστοβόρα την "αξιοποίηση¨ και εκμετάλλευση του από την εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου στην οποία ανήκει

Οι εικόνες που αποκομίσαμε από την επίσκεψή μας στο μοναδικό αυτό νησί, ήταν μοναδικές. Σταχυολογούμε τα εντυπωσιακά απότομα κοφτά βράχια που κόβουν την ανάσα και που συνεχίζουν μέσα στη θάλασσα με την ίδια κλίση, μια μοναδική αμμουδιά που τουλάχιστον μέχρι τις δύο το μεσημέρι είναι απολύτως σκιερή καθώς και μια πολύ όμορφη θαλάσσια σπηλιά

Ας αφήσουμε όμως τις εικόνες να μας ταξιδέψουν  

Από τους Μύλους της Εξωγής στο Σταυρό

 

Σήμερα θα περπατήσουμε από τους Μύλους της Εξωγής μέχρι το χωριό του Σταυρού. Θα βαδίσουμε πάνω στην κορυφογραμμή του βουνού της Εξωγής και θα φτάσουμε  στην εκκλησία της Παναγίας στα Περναράκια. Στη συνέχεια, θα κατηφορίσουμε την πλαγιά του βουνού και, περνώντας από το Ρουσάνο, θα καταλήξουμε στην πλατεία του Σταυρού.

Η διαδρομή, αν προσμετρήσουμε και τα 600 μέτρα ανάβασης που πρέπει να κάνουμε για να βρεθούμε από το χωριό της Εξωγής στους Μύλους, είναι γύρω στα πέντε χιλιόμετρα. Είναι μάλλον μια εύκολη διαδρομή, η οποία όμως θα χρειαστεί αρκετό χρόνο για την ολοκλήρωσή της. Αν συνυπολογίσουμε και τις στάσεις που απαιτούνται για τη λήψη φωτογραφιών, αλλά και για να γεμίσουν οι αισθήσεις μας από τις ομορφιές που συναντούμε σε κάθε μας βήμα, απαιτεί γύρω στις τέσσερεις ώρες. Προτείνεται, όμως, ανεπιφύλακτα. Η εμπειρία είναι μοναδική

Στους Μύλους της Εξωγής

 

Δημοσιεύουμε σήμερα μια διαδρομή που κάναμε πέρυσι τέτοια εποχή. Αφού φέτος  τα Χριστούγεννα δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε το αγαπημένο μας νησί, αποφασίσαμε να το επισκεφτούμε νοερά, ανακαλώντας τις μαγευτικές εικόνες που αποκομίσαμε εκείνο το απόγευμα του Δεκεμβρίου, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, στην κορυφή του βουνού της Εξωγής και συγκεκριμένα στους δύο Μύλους, που στέκουν ακόμη όρθιοι σε πείσμα του καιρού και της εγκατάλειψης

Από πού πάνε για το Περιβόλι;

Στις τάξεις των φυσιολατρών είναι εδραιωμένη η πεποίθηση πως αν υπάρχουν ακόμη κάποιοι κρυφοί παράδεισοι, καλό είναι να παραμένουν – όσο αυτό είναι δυνατόν - κρυφοί και να μην διαφημίζονται από τους επισκέπτες τους, προκειμένου να μη δεχθούν τη μαζική και διαβρωτική εισβολή των τουριστών 

Ένας τέτοιος κρυφός παράδεισος είναι η παραλία Περιβόλι στον κόλπο των Αφαλών. Γνωστή μόνο  στους κατοίκους της γύρω περιοχής και, μέχρι πέρυσι, και στους εραστές του ελεύθερου κάμπινγκ, μιας και ένας υπεραιωνόβιος ελαιώνας έφτανε κυριολεκτικά μέχρι τη θάλασσα, προσφέροντας τη λυτρωτική σκιά του σε λουόμενους και κατασκηνωτές. 

Και λέμε πως έφτανε χρησιμοποιώντας παρελθοντικό χρόνο, γιατί αυτός ο ελαιώνας δεν υπάρχει πια. Το τοπίο που συναντούμε πλέον φτάνοντας εκεί, προκαλεί σοκ και δέος σε όποιον γνώριζε την περιοχή παλαιότερα. Οι ελιές κείτονται κατακρεουργημένες μέσα σε ένα τοπίο που είναι σαν να έχει αλωθεί από δρεπανηφόρα άρματα. Ποιος και γιατί άραγε το έκανε αυτό; Ήθελε να ξεφορτωθεί τις ελιές για να χτίσει; Και για να χτίσει έπρεπε να καταστρέψει δεκάδες ελιές; Ήθελε την ξυλεία; Ήθελε να απαλλαγεί από τους κατασκηνωτές; 

Ό,τι και αν ήθελε, όσο και νομότυπα πιθανόν να κινήθηκε, αυτός που το έκανε σίγουρα δε γνωρίζει τι θα πει μέτρο, τι θα πει σεβασμός στο περιβάλλον και στο ιερό δέντρο της ελιάς αλλά και στην ιστορία αυτού του τόπου και των ανθρώπων που τον δούλευαν με αίμα και ιδρώτα.

Στην πορεία διαπιστώσαμε πως ο δρόμος προς την παραλία αποκρύπτεται. Όχι από φυσιολάτρες, αλλά πιθανότατα από ανθρώπους που κινούνται από ίδιο συμφέρον. Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε μια εξαίρεση στην προαναφερθείσα πεποίθηση των φυσιολατρών, η οποία μας βρίσκει γενικά σύμφωνους και να δημοσιοποιήσουμε την ύπαρξη αυτού του κρυφού παραδείσου. Θα εκθέσουμε όσα είδαμε και μας θύμωσαν, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα βοηθήσουμε για να μη γίνουν άλλα χειρότερα. Θα δείξουμε, όμως, και τις ομορφιές αυτού του κρυμμένου παραδείσου   

Στην Εξωγή της Λήθης

Κάποτε, πριν από εκατό χρόνια, σ΄αυτό το χωριό ζούσαν πάνω από οχτακόσιοι άνθρωποι. Αν αναλογιστεί κανείς πως τότε οι οικογένειες ήταν πολυμελείς, μπορεί εύκολα να συμπεράνει πως περισότεροι από τους μισούς κατοίκους ήταν μικρά παιδιά που έτρεχαν πάνω κάτω φωνάζοντας και γελώντας στους στενούς και ανηφορικούς δρόμους του χωριού. Πολύ δύσκολο να το φανταστεί κανείς αυτό σήμερα, όταν ξέρει πως το χειμώνα ζουν πλέον 5 άνθρωποι όλοι κι όλοι. Ένα χωριό φάντασμα είναι το χειμώνα το πανέμορφο ορεινό χωριό της Εξωγής με μια θέα που θα ζήλευε και η Σαντορίνη. Κάθε καλοκαίρι ζωντανεύει με τον ερχομό των ξενιτεμένων παιδιών του και των τουριστών. Όπως και να έχει όμως, πολύ περισσότερα είναι τα ερείπια από τα όρθια σπίτια. 

Σ΄αυτά τα ερείπια περιπλανηθήκαμε και αναρωτηθήκαμε για πολλά και κυρίως για τον εξολοθρευτή χρόνο με την τρομερή δύναμη που έχει να σβήνει τα πάντα με το πέρασμά του. Είδαμε κρεβάτια μέσα σε ερείπια στη θέση που βρίσκονταν όταν τα σπίτια εγκαταλείφθηκαν από τους ενοίκους τους - ποιος ξέρει πότε και με ποιο τρόπο. Είδαμε παλιά ελαιοτριβεία που έβγαλαν τον τελευταίο καρπό τους πριν από πολλές δεκαετίες. Είδαμε καμπαναριά αιώνων που στέκουν ακόμη όρθια. Είδαμε δέντρα να φυτρώνουν και να γιγαντώνουν μέσα σε εκκλησίες που κανείς δε θυμάται πια πότε λειτούργησαν για τελευταία φορά 

Η κατάρα του Σολαίρη (3)

Το Βαθύ της Ιθάκης, Le port Vathy, Dans l'ile d'Ithaque, Χρονολογία έκδοσης 1867

Διαβάζουμε το βιβλίο του Πέτρου Βλάχου “Ο τέκτονας Τζιοβάνι Σολαίρ στην Ιθάκη του 1837”. Στη σημερινή ανάρτηση ο Τζιοβάνι Σολαίρ φτάνει στην Ιθάκη το 1831 και ιδρύει τη Μασονική Στοά. Μαθαίνουμε για τους κανόνες και τη σύνθεση της Στοάς αλλά και για τη στάση του ντόπιου πληθυσμού και, ιδιαίτερα, της Εκκλησίας 

Ανωγή - Αη Νικόλας

Με το μονοπάτι αυτό ολοκληρώνουμε το δίκτυο ανάμεσα στο Σταυρό, την Ανωγή και το Κιόνι, με τρία μονοπάτια που έχουν όλα κοινό προορισμό το ξωκλήσι του Άη Νικόλα στη Βίγλα. Τα δύο μονοπάτια ξεκινούν από τον ασφαλτόδρομο που συνδέει το Σταυρό με την Ανωγή και το τρίτο ξεκινάει από τη Ράχη στο Κιόνι. Αν προσθέσουμε, δε, και το μονοπάτι Ανωγή-Κιόνι έχουμε ένα αρκετά εκτεταμένο δίκτυο, όπως απεικονίζεται παραστατικά στην παρακάτω εικόνα, χρησιμοποιώντας όλα τα αρχεία kml από τις αντίστοιχες αναρτήσεις μας. Σίγουρα, αυτό που λείπει είναι η επαναδιάνοιξη του μεγάλου μονοπατιού που συνέδεε το Σταυρό με την Ανωγή. Τα ίχνη του μονοπατιού αυτού υπάρχουν ακόμη, αλλά σε πολλά σημεία χρειάζεται καθαρισμό προκειμένου αυτό να γίνει προσβάσιμο

Με άσπρο χρώμα σημειώνεται ο ασφαλτόδρομος που συνδέει την Ανωγή με το Σταυρό. Με κόκκινο χρώμα, το μεγάλο μονοπάτι που συνδέει την Ανωγή με το Κιόνι. Με κίτρινο χρώμα, το μονοπάτι που θα περιγράψουμε σήμερα, αυτό που συνδέει το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής με το εκκλησάκι του Άη-Νικόλα. Με πράσινο χρώμα, ένα άλλο μονοπάτι που ξεκινάει από τον ασφαλτόδρομο πιο χαμηλά και καταλήγει και αυτό στον Άη- Νικόλα. Με ροζ χρώμα, το μονοπάτι που συνδέει τον Άη-Νικόλα με τη Βίγλα και τους ανεμόμυλους. Τέλος, με μπλε χρώμα, το μονοπάτι που συνδέει το εκκλησάκι του Άη-Νικόλα με τη Ράχη Κιονίου. Για τα τρία τελευταία μονοπάτια, μπορείτε να δείτε την πρoηγούμενη ανάρτησή μας εδώ

Η Ιθάκη μέσα από τους Tindersticks

Στον πρόσφατο δίσκο των Tindersticks, “No treasure but hope”, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο, η Ιθάκη πρωταγωνιστεί. Τόσο στο εξώφυλλο του δίσκου, όσο και στο videoclip του τραγουδιού "Pinky in the Daylight", η Ιθάκη είναι παρούσα. Στο videoclip βλέπουμε πανέμορφες εικόνες της Ιθάκης γυρισμένες σε film Super-8, που δίνει την εντύπωση ότι οι εικόνες του είναι τραβηγμένες στη δεκαετία του ’60.

Όπως δήλωσε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Stuart Staples με τη χαρακτηριστική βαριά φωνή, ο οποίος απέκτησε πρόσφατα σπίτι στην Ιθάκη : «Η μουσική του "Pinky in the Daylight" ήρθε σε μένα μέσα από τη σκιά του ήλιου στο κατάστρωμα ενός παλιού μπλε ferry boat που έφευγε από το νησί - μια σπάνια στιγμή ευχαρίστησης και ηρεμίας. Ήθελα να κάνω μια ταινία που να παρουσιάζει την ομορφιά του νησιού και την ομορφιά της Suzanne. Μια ερωτική επιστολή λοιπόν σε Super 8 film».

Το δίκτυο μονοπατιών της Ιθάκης μεγαλώνει

Το δίκτυο μονοπατιών της Ιθάκης διευρύνεται διαρκώς, συνεχίζοντας μια όμορφη ιστορία που πάει αρκετά πίσω στο χρόνο, τουλάχιστον τριάντα χρόνια πριν, όταν κάποιοι άνθρωποι - που τότε ίσως είχαν θεωρηθεί γραφικοί – ξεκίνησαν μία σχεδόν μοναχική προσπάθεια καθαρισμού και αναβίωσης παλιών μονοπατιών, που ο χρόνος και η φύση είχαν εξαφανίσει. Σιγά-σιγά, δεν άργησε να γίνει αντιληπτή και από επίσημους φορείς, όπως ο Δήμος Ιθάκης, η πολλαπλή αξία και χρησιμότητα του ανοίγματος των μονοπατιών. Έτσι, εδώ και αρκετά χρόνια ο δήμος Ιθάκης έχει αναθέσει σε ιδιωτικές εταιρείες τη διάνοιξη, διαμόρφωση, καθαρισμό και σηματοδότηση κάποιων από αυτά τα παλιά μονοπάτια, τοποθετώντας παράλληλα ειδικές πινακίδες στην είσοδό τους. Κατά τη διαδικασία αυτή, δεν έλειψαν και οι αστοχίες. 

Αρχαίες Αλαλκομενές

Στο λόφο του Αετού, στο στενό ισθμό που ενώνει τα δύο τμήματα του νησιού,  βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος των Αλαλκομενών. Η θέση της αρχαίας πόλης ήταν στρατηγικής σημασίας όχι μόνο επειδή έλεγχε την επικοινωνία μέσω της ξηράς μεταξύ των δύο χερσονήσων που συγκροτούν το νησί, αλλά επειδή, επιπλέον, βόρεια και νότια αυτής υπάρχουν δύο φυσικά λιμάνια, ενώ από την κορυφή του λόφου ελέγχεται οπτικά το κανάλι μεταξύ Ιθάκης και Κεφαλονιάς, όπως και ο ορίζοντας μεταξύ Ιθάκης και Ακαρνανίας.

Αυτό το χώρο επισκεφθήκαμε παίρνοντας ένα καλά σημαδεμένο μονοπάτι, το οποίο ξεκινά από το ψηλότερο σημείο του  ασφαλτόδρομου που συνδέει το λιμάνι του Πίσω Αετού με τον κόλπο του Αετού. Παρόλο που η διαδρομή είναι σχετικά μικρή, είναι ιδιαίτερα κουραστική λόγω της μεγάλης κλίσης. Αξίζει να αναφέρουμε ότι μέσα σε ένα μόλις χιλιόμετρο, ανεβήκαμε υψομετρικά 240 μέτρα. Η θέα όμως που αντικρύσαμε φτάνοντας στην κορυφή του λόφου,  άξιζε και με το παραπάνω την όποια κούραση. Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν, επίσης, τα κυκλώπεια τείχη που συναντήσαμε. Όπως αναφέρει ο Ερρίκος Σλήμαν που πραγματοποίησε ανασκαφή στον Αετό το 1878, "αυτή η κυκλώπεια πρωτεύουσα είναι μοναδική στον κόσμο, και ο κάθε θαυμαστής του Ομήρου θα έπρεπε να έρθει να την δει"

Η κατάρα του Σολαίρη (2)

Βαθύ, Ιθάκη (1821)
Χαλκογραφία του Άγγλου ζωγράφου Joseph Cartwright

Διαβάζουμε το βιβλίο του Πέτρου Βλάχου “Ο τέκτονας Τζιοβάνι Σολαίρ στην Ιθάκη του 1837”.  Στη σημερινή ανάρτηση μαθαίνουμε τις περιπλανήσεις του Σολαίρ, μέχρι τελικά να καταλήξει στην Ιθάκη. Από τα πόστα που υπηρέτησε ως γραμματέας του υποπροξενείου της Βρετανίας στην Αρκαδία και του προξενείου της Ολλανδίας στην Πάτρα, μαθαίνουμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την προεπαναστατική Ελλάδα και φτάνουμε μέχρι τη στιγμή που πατάει το πόδι του στην Ιθάκη το 1831, οπότε ξεκινά την ίδρυση της πρώτης μασονικής στοάς στο νησί

Χελώνα στα Δεύτερα Κουρβούλια

Στις 9 Αυγούστου 2019 μια πανέμορφη θαλάσσια χελώνα εθεάθη στα Δεύτερα Κουρβούλια, τη δεύτερη παραλία μετά τις Φρίκες στη βόρεια Ιθάκη. Οι λουόμενοι την σεβάστηκαν, παρακολουθώντας την από μακριά, χωρίς να την ενοχλούν. Έτσι, μπόρεσαν να απολαύσουν για πολλή ώρα τις ήρεμες και γεμάτες χάρη κινήσεις της χελώνας. Απολαύστε το βίντεο:

Η κατάρα του Σολαίρη

"Η κατάρα του Σολαίρη". Αυτή η έκφραση έχει διασωθεί έως σήμερα και μπορεί να την ακούσουμε να βγαίνει από τα χείλη κάποιου Θιακού, όταν θελήσει να αιτιολογήσει  κάποια οποιαδήποτε αναποδιά που συμβαίνει στον τόπο του

Η υπόθεση του Σολαίρη – για την ακρίβεια του Γάλλου Τζιοβάνι Σολαίρ – είναι μια τραγική ιστορία ενός φρικτού εγκλήματος που συντάραξε την κοινωνία της Ιθάκης το 1837, όταν ακόμη το νησί βρισκόταν κάτω από αγγλική κυριαρχία. ‘Ένα έγκλημα που προκαλεί συναισθήματα οργής όχι μόνο για το ειδεχθές της πράξης, που ήταν η σφαγή της γυναίκας και του 12χρονου γιου του Σολαίρ, αλλά και για το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία της Ιθάκης θέλησε να φορτώσει τη στυγερή δολοφονία στον ίδιο το Σολαίρ. Από τη μια γιατί δεν της ήταν εύκολο να αποδεχθεί ότι κάποιος δικός τους άνθρωπος ήταν ο στυγνός δολοφόνος και από την άλλη γιατί της ερχόταν εντελώς βολικό να είναι δολοφόνος ένας ξένος που τύχαινε επιπλέον να είναι ο αρχηγός της νεοσυσταθείσας τεκτονικής (μασονικής) στοάς της Ιθάκης. Μιας οργάνωσης, η οποία στα μάτια τους – και κυρίως στα μάτια της τοπικής ορθόδοξης εκκλησίας – φαινόταν ότι απειλούσε τις παραδόσεις του τόπου τους. Ήταν βολικό, όμως, και για την αγγλική διοίκηση να παρθεί μια απόφαση που θα ικανοποιούσε το κοινό αίσθημα, καθώς το τελευταίο που θα επιθυμούσαν οι Άγγλοι θα ήταν μια εξέγερση που θα μπορούσε να ξεσπάσει με αφορμή το περιστατικό αυτό. Ήδη, τέσσερα χρόνια πριν, στη γειτονική Κεφαλονιά, είχε εκδηλωθεί στάση του αγροτικού πληθυσμού, με ένοπλη σύγκρουση με τις αρχές, με αφορμή τις εκλογές για την ανάδειξη τοπικών αρχόντων.

Περαχώρι - Παλαιοχώρα - Σπήλαιο Νυμφών

Η Παλαιοχώρα ήταν ο ένας από τους τρεις μεγάλους μεσαιωνικούς οικισμούς της Ιθάκης. Σε αντίθεση με τους άλλους δύο οικισμούς, την Εξωγή και την Ανωγή, που είναι ακόμη ζωντανοί, έστω και με λίγους κατοίκους, η Παλαιοχώρα είναι σήμερα ερειπωμένη. Χτισμένη, όπως και οι άλλοι δύο οικισμοί, σε μεγάλο υψόμετρο για το φόβο των πειρατών, η Παλαιοχώρα σήμερα είναι ένα φάντασμα ενός οικισμού, του οποίου τα ερειπωμένα και γκρεμισμένα κτίρια μαρτυρούν ωστόσο ότι κάποτε έσφυζε από ζωή.   

Αυτό το μελαγχολικό απομεινάρι του παρελθόντος θα επισκεφτούμε σήμερα, περπατώντας πάνω σε ένα πολύ όμορφο και ενδιαφέρον μονοπάτι που ξεκινά από τον γειτονικό σύγχρονο οικισμό του Περαχωρίου, περνά μέσα από τα ερείπια της Παλαιοχώρας και καταλήγει στο Σπήλαιο των Νυμφών

Πρόκειται για μία μαγευτική διαδρομή με πολύ όμορφη θέα προς τον κλειστό κόλπο του Βαθιού, έναν κόλπο τόσο κλειστό και τόσο ήρεμο που από ψηλά μοιάζει με λίμνη. Είναι ένα εύκολο μονοπάτι, μήκους περίπου τριών χιλιομέτρων, με ελάχιστη υψομετρική διαφορά, με πέτρινα πεζούλια κατά μήκος του και ένα όμορφο ξύλινο κιόσκι τοποθετημένο πάνω στο πιο μαγευτικό σημείο

Γιδάκι

Σήμερα θα περπατήσουμε από την παραλία «Μνήματα» μέχρι το «Γιδάκι», την πιο εντυπωσιακή παραλία της Νότιας Ιθάκης, που πολλές φορές τη βλέπουμε να φιγουράρει σε λίστες με τις πιο όμορφες ελληνικές παραλίες. Στο δρόμο μας θα συναντήσουμε και την παραλία του «Σκίνου». 

Μάθαμε ότι πριν από λίγους μήνες, ο δρόμος από τα Μνήματα μέχρι το Σκίνο, μια διαδρομή δέκα λεπτών με τα πόδια,  ασφαλτοστρώθηκε.  Δεν ξέρουμε κατά πόσο ήταν αναγκαίο να γίνει αυτή η ασφαλτόστρωση. Ελπίζουμε, πάντως, να μην έχουν τη φαεινή ιδέα να ανοίξουν ασφαλτόδρομο μέχρι το Γιδάκι. Ας μείνει και μία παραλία ελεύθερη από αυτοκίνητα και όλα όσα φέρνουν αυτά.

Λεύκη - Αμμουδάκι

Σήμερα θα κατηφορίσουμε από το χωριό της Λεύκης προς το Αμμουδάκι. Την παραλία όπου συνήθιζαν να κάνουν το μπάνιο τους οι κάτοικοι της Λεύκης πριν μπει στη ζωή τους το αυτοκίνητο που θα τους πήγαινε αργότερα σε πιο κοσμικές και πιο εύκολα προσβάσιμες παραλίες. Όταν η πεζοπορία αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας των ανθρώπων. Μπορεί να ήταν από ανάγκη, είχαν όμως μάθει να την διαχειρίζονται όπως τόσα άλλα. Με παρέα, με κουβέντα, με παιχνίδι και πειράγματα γινόταν μέρος της ζωής των ανθρώπων και σε καμία περίπτωση χαμένος χρόνος.

Το Αμμουδάκι, λοιπόν, ήταν η κύρια παραλία των Λευκησάνων. Γι' αυτό εξάλλου υπήρχαν δύο μονοπάτια προς αυτό, για να μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι οι κάτοικοι από όλες τις γειτονιές της Λεύκης. Τα δύο μονοπάτια, σμίγουν χαμηλά και καταλήγουν στην παραλία.

Εμείς ξεκινήσαμε από το μονοπάτι που ξεκινά από την πλατεία του χωριού. Η διαδρομή είναι μικρή, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο και η υψομετρική διαφορά είναι 150 μέτρα περίπου. Είναι εύκολη και ευκρινής και απαιτεί περίπου είκοσι λεπτά με χαλαρό βηματισμό.